My name is Łukasz Napiórkowski. I am a laureate of competitions amd have experience teaching people of all ages and skill levels.

Learn more about Łukasz

• Kiedy po raz pierwszy rozwinąłeś pasję do muzyki i swojego ulubionego instrumentu?

  Swoją przygodę z muzyką rozpocząłem w wieku ~6 lat, w dość nietypowych okolicznościach. Idąc pewnego dnia z mamą obok szkoły muzycznej, usłyszałem dźwięki fortepianu dobiegające zza okna. Ten moment zapadł mi w pamięć na tyle mocno, że natychmiast poczułem, że chcę grać na tym właśnie instrumencie. Od tamtej pory gram na pianinie już od ~17 lat.

• Czy jest jakiś rodzaj muzyki, lub konkretny artysta, którego na okrągło słuchasz i zawsze z tą samą przyjemnością?

  Bez wątpienia twórczość Fryderyka Chopina. To wielki patriota, który tworzył piękną muzykę ku pokrzepieniu narodu. Dzięki jego kompozycjom mogę wyrazić i podzielić się własnymi emocjami — nigdy mi się nie znudziły, mimo że słucham ich od lat.

• Opowiedz nam o najtrudniejszych, lub o najbardziej fascynujących zajęciach, które odbyłeś.

  Jednym z najbardziej fascynujących, a zarazem wymagających doświadczeń były zajęcia z uczennicą w wieku emerytalnym, którą miałem na samym początku swojej pracy jako nauczyciel. Zmagała się ona z reumatyzmem, co znacząco utrudniało jej grę — bolesne i sztywne palce nie pozwalały na klasyczne podejście do nauki pianina, jakie stosuje się z młodszymi uczniami, także musiałem wykazać się kreatywnością i dostosowywać ćwiczenia, aby gra na instrumencie nie pogarszała jej stanu, a wręcz działała terapeutycznie.
  
  Zależało mi na tym, żeby ruchy palców były delikatne, stopniowe i dostosowane do jej możliwości fizycznych, a jednocześnie żeby nadal czerpała prawdziwą radość z gry. To doświadczenie nauczyło mnie, że nauczanie muzyki to nie tylko przekazywanie techniki, ale przede wszystkim dostosowanie się do drugiego człowieka — jego potrzeb, ograniczeń i tempa. Do dziś to jedna z lekcji, które najbardziej ukształtowały moje podejście do nauczania.

• Według Ciebie, gra na jakim instrumencie jest najbardziej skomplikowana, i dlaczego?

  Uważam, że fortepian jest jednym z najbardziej skomplikowanych instrumentów. Wymaga jednoczesnej kontroli nad dwiema rękami grającymi często zupełnie różne partie, pracy nad pedalizacją, dynamiką i frazowaniem — a to wszystko przy ogromnym repertuarze, od baroku po muzykę współczesną. Praca pod okiem takich pedagogów jak prof. Andrzej Jasiński czy prof. Janusz Olejniczak nauczyła mnie, że opanowanie tego instrumentu to proces na całe życie.

• Jaki jest Twój klucz do sukcesu?

  Uważam, że kluczem do sukcesu jest przede wszystkim odpowiednia postawa nauczyciela — to, jaki jest nauczyciel, ma ogromny wpływ na to, czy uczeń pokocha dany przedmiot, czy wręcz przeciwnie, zniechęci się do niego na całe życie.
  
  Świetnie widać to na przykładzie szkolnych przedmiotów, takich jak historia. Zdarza się, że jeden nauczyciel ma taką pasję i umiejętność przekazywania wiedzy w ciekawy sposób, że nawet uczniowie, którzy średnio interesują się historią, zaczynają lubić ten przedmiot i chętnie chodzą na te lekcje. Z drugiej strony bywa i tak, że uczeń, który naprawdę pasjonuje się historią, trafia — na przykład przechodząc z podstawówki do liceum — na słabszego nauczyciela, i to potrafi całkowicie zniszczyć jego zapał. Czasem taka zmiana potrafi wpłynąć nawet na dalsze życiowe wybory tego ucznia.
  
  Dlatego w swojej pracy staram się być tym pierwszym typem nauczyciela — takim, który nie tylko uczy techniki gry, ale przede wszystkim zaraża pasją do muzyki i dba o to, żeby każdy uczeń, niezależnie od poziomu talentu, chciał wracać na kolejne zajęcia z radością.

• Wymień trzech muzyków, z którymi marzysz się spotkać. Wyjaśnij dlaczego.

  Fryderyk Chopin – to chyba oczywisty wybór, biorąc pod uwagę, jak wiele zawdzięczam jego muzyce. Chciałbym zapytać go, jak naprawdę brzmiały jego improwizacje – wiemy, że były legendarne, a żadna z nich nie zachowała się w zapisie. Chciałbym też zobaczyć, jak grał swoje własne utwory – z jaką swobodą i emocją, bo to właśnie w jego muzyce najbardziej mnie fascynuje.
  
  Ignacy Jan Paderewski – miałem okazję grać koncerty upamiętniające jego postać, więc czuję z nim szczególną więź. Był nie tylko wybitnym pianistą, ale też człowiekiem, który poprzez muzykę służył Polsce – to połączenie sztuki i patriotyzmu bardzo mnie inspiruje. Chętnie zapytałbym go, jak godził tak intensywną karierę koncertową z działalnością polityczną i społeczną.
  
  Krystian Zimerman – jako jeden z najwybitniejszych żyjących polskich pianistów i wielki interpretator Chopina, byłby dla mnie ogromną inspiracją do rozmowy. Chciałbym zapytać go o drogę od młodego, utalentowanego ucznia do artysty rozpoznawalnego na całym świecie, i co doradziłby młodym pianistom stojącym dziś przed podobnymi wyzwaniami.

• Może jakaś anegdota związana z muzyką, lub dniami spędzonymi w szkole muzycznej?

  Pamiętam pewną zabawną sytuację z czasów szkoły muzycznej. Ćwiczyłem wtedy z koleżanką utwór na cztery ręce na fortepianie, a lekcję prowadził nasz nauczyciel. W pewnym momencie w całej szkole nagle zabrakło prądu i zapadła ciemność.
  
  Zamiast przerywać zajęcia, postanowiliśmy sobie poradzić inaczej — postawiliśmy telefony na pulpicie fortepianu i włączyliśmy latarki, żeby oświetlić nuty. W ten sposób, przy świetle telefonów, próbowaliśmy dalej czytać nuty i grać, a nauczyciel spokojnie kontynuował prowadzenie lekcji, jakby nic się nie stało. Do dziś wspominam to z uśmiechem — pokazało mi to, że pasja do muzyki i chęć do grania potrafią pokonać nawet tak nietypowe przeszkody jak brak prądu.

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem Muzyki?

  Moje wieloletnie doświadczenie konkursowe oraz nauka pod okiem wybitnych pedagogów dały mi solidną wiedzę i warsztat pianistyczny. Jednak sama wiedza to jeszcze nie wszystko — prawdziwą umiejętność bycia dobrym nauczycielem wypracowałem dopiero dzięki pracy z dziesiątkami, jak nie setkami uczniów.
  
  To właśnie ta praktyka nauczyła mnie, jak skutecznie przekazywać wiedzę, jak prowadzić zajęcia w sposób angażujący i jak zachęcać młode pokolenie do muzyki — niezależnie od wieku, poziomu zaawansowania czy indywidualnych ograniczeń ucznia. Uważam, że to właśnie ta umiejętność — łącząca wiedzę merytoryczną z prawdziwym talentem pedagogicznym i doświadczeniem w pracy z ludźmi — sprawia, że jestem dobrym nauczycielem. Nie chodzi tylko o to, co się wie, ale o to, jak potrafi się tą wiedzą i pasją zarazić innych.